Upendo

Upendo Weeshuis: Moshi, Tanzania

De geschiedenis van Upendo

Het Upendo weeshuis ligt in Moshi, in het noorden van Tanzania, aan de voet van de Kilimanjaro. Het kindertehuis wordt geleid door de missiezusters van het Kostbaar Bloed uit Arrle-Rixtel. Het missiehuis werd in 1934 opgericht en was toen nog gevestigd in Lushoto in het Usambara gebergte. Het was huis voor ongwenste kinderen en vondelingen. In 1948 waren er 80 jongens en meisjes, van pasgeborende tot 21 jaar, ondergebracht. Tot het zesde levensjaar hadden alle kinderen daar gezamenlijk hun thuis. Zodra de kinderen leerplichting werden, werden ze uit elkaar gehaald. De meisjes bleven bij de zusters, gingen daar naar school en leerden een beroep. De jongens werden voor scholing en een beroepslopleiding overgedragen aan de missionarissen in verschillende missiehuizen.

Lushoto lag zeer afgelegen in het Usambara gebergte zodat goede medische verzorging een probleem vormde. Voor veel kinderen werd dit fataal. Daarom werd in 1966 besloten om het kindertehuis naar Moshi te verhuizen. De eerste jaren werden de kinderen nog in een oude school ondergebracht. Acht jaar later werd een nieuw weeshuis en een school voor kinderverzorging gebouwd dat officieel werd geopend in 1977. Het kindertehuis kreeg de naam UPENDO NYUMBA YA MALEZI YA WATOTO. Vertaald betekent dit: Huis van liefde voor ongewenste, uit huis gezette en te vondeling gelegde kinderen.

Upendo nu

Tegenwoordig worden in het Upendo-weeshuis kinderen in de leeftijd van nul tot vijf jaar opgenomen. Momenteel wonen er zo'n 62 kinderen, al schommelt het exacte aantal dagelijks. Zeven kinderen hebben een geestelijke en/of lichamelijke beperking. Dit is een extra zorg voor de zusters al zien zij het ook als een groot geschenk. Een andere groep die speciale zorg, benadering en verpleging nodig heeft zijn de kinderen met HIV/AIDS.

De liefderijke opvang en de scholing wordt nog steeds door zes missiezusters van het Kostbaar Bloed verzorgd. destijds werd er tevens een school voor kinderverzorging opgezet die een uitstekende reputatie heeft en inmiddels in heel Tanzania zeer bekend is. Elk jaar is er een lange wachtlijst van jonge vrouwen uit het hele land, die graag deze beroepsopleiding willen volgen.

De bijbehorende boederij wordt ook verzorgd door een zuster zodat de kinderen melk, versre groenten, maïs en bonen, verse eieren en af en toe vlees krijgen. Sinds enige tijd hebben de zusters een waterput zodat er genoeg water is voor de kinderen en voor de landbouwgronden. Een groot waterreservoir zorgt ervoor dat er ook water beschikbaar is, als bijvoorbeeld de stroom van de pomp uitvalt.

Kinderen van Upendo
De meeste kinderen die nu in het weeshuis wonen werden in een ziekenhuis achtergelaten of ergens gevonden. de vondelingen worden door de politie naar het weeshuis gebracht en de plaatselijke overheid probeert de herkomst van de kinderen te achterhalen. Voor hen wordt een pleeg- of adoptiegezien in Tanzania gezocht, al is de kans dat dit lukt erg klein. gezinnen in Tanzania zijn doorgaans groot en men heeft al moeite genoeg om in het eigen levensonderhoud te voorzien.

Er worden ook kinderen naar het weeshuis gebracht omdat de moeder tijdens of vlak na de bevalling overlijdt, en de vader en/of de familie niet in staat is om voor de baby te zorgen. In zulke gevallen biedt het weeshuis de mogelijkheid om het kind na de tweede levensjaar weer op te nemen in de oorspronkelijke familie. Helaas gebeurt dit uiterst zelden zodat de kinderen meestal in Upendo blijven.

De HIV-positieve kinderen volgen een specifiek programma van activiteit en rust dat helemaal op hun omstandigheden is afgestemd. Ze krijgen bovendien extra vitaminerijke voeding. Zo wordt voor hen een relatief lang, gelukkig en zorgenvrij leven mogelijk.

De uitdaging
De grootste uitdaging voor Upendo is om zonder eigen dagelijks inkomen de kinderen toch hun dagelijkse levensbehoeften te blijven bieden. In Tanzania bestaat namelijk geen sociale dienst. de zusters zijn aangewezen op de hulp van de kerk, op giften en op hulporganisaties.

Zoals het vroeger in Europa ook was...